Die kenmerkendste versekeringsrisiko’s van 2026, en hoe om voor te berei vir wat volgende kom

Deur Cedric Masondo, uitvoerende hoof van PSG Insure

Die eerste helfte van 2026 is gekenmerk deur ’n duidelike verskuiwing in die landskap van korttermynversekeringsrisiko’s, met weerverwante rampe wat geblyk het die grootste impak op eiskoste te hê. Die betreklik gunstige rampomgewing van ’n jaar gelede het nou beduidend verander, met ’n toename in die frekwensie en intensiteit van vloede, storms en veldbrande.

Versekeraars het hierop gereageer deur hul prysmodelle rondom ruimtelike analise en geografies gekodeerde klimaatsrisiko te herformuleer. Die effek strek verder as die korttermynsektor – aktuariële instansies het begin om uiterste hittetoestande, oorstromings en lugbesoedeling ook as gesondheidsrisiko’s te beskou, wat langtermynblootstelling oor lewens-, gesondheids- en ongeskiktheidsportefeuljes verbreed.

Hoewel weerstoestande tot dusver die vernaamste eistema van 2026 is, word die meeste eise nog steeds in die motorkategorie aangeteken. Ongeluksyfers is nog ver bo dié van diefstal en kaping. ’n Bydraende faktor is padgebruik, wat tans terugkeer na vlakke voor die pandemie namate werkgewerbeleid vereis dat werknemers heeltyds terugkeer kantoor toe.

’n Wesenliker ontwikkeling is egter die omvang van eise. Versekeraars rapporteer ’n toenemende neiging dat voertuie ná ongelukke afgeskryf word, waar hulle voorheen herstel sou word. Dit is toe te skryf aan skerp stygings in herstelkoste. Ingevoerde onderdele, blootstelling aan wêreldwye ontwrigting van die voorsieningsketting en wisselvalligheid van die rand dra alles by tot hoër gemiddelde eiswaardes.

Onderliggend aan hierdie hoofrisiko’s is daar dieper strukturele faktore wat mekaar versterk. Klimaatsverandering verhoog die omvang van rampverliese, verouderende infrastruktuur veroorsaak ’n toename in eiendoms- en sake-onderbrekingseise, en eisinflasie – gedryf deur materiaal-, arbeids- en ingevoerde koste – stoot die prys van elke eis op. Terselfdertyd verwag ’n al hoe minder toegeeflike herversekeringsmark dat versekeraars ’n groter persentasie van verliese moet dra, wat die impak van elke gebeurtenis op die plaaslike mark verhoog.

Die kumulatiewe resultaat is ’n toenemende beskermingsgaping – die verskil tussen ekonomiese en versekerde verliese – wat in Suid-Afrika steeds groter word, selfs al het die wêreldwye gaping vernou, en dit is laerinkomste-huishoudings wat die swaarste getref word.

Wat die tweede helfte van die jaar betref, word verwag dat verskeie risiko’s sal toeneem

Die weer bly die grootste prioriteit om dop te hou. Die Kaapse winterstormseisoen lê voor, gevolg deur toestande wat die risiko van veldbrande verhoog, en die begin van die storm- en haelseisoen. Die verwagte oorgang van ’n nat La Niña na ’n droër El Niño-somer bring droogte-stres en verhoog brandrisiko.

Geopolitieke en oliepryswisselvalligheid sal waarskynlik voortduur, selfs in ’n konflikomgewing wat afneem. Hertaksering van oorlogsrisiko en ontwrigtings in die voorsieningsketting is geneig om langer te duur as aktiewe vyandelikhede, wat lei tot hoër brandstofkoste, verskepingsvertragings en breër eisinflasie. Plaaslike besighede voel die impak deur hoër landingskoste, insetwisselvalligheid en verhoogde onsekerheid.

Nog ’n risiko wat ons sien toeneem, is kuberrisiko. Dit is die snelgroeiendste blootstelling wêreldwyd, maar versekering hiervoor bly laag in Suid-Afrika – slegs sowat 17% van besighede het kuberdekking. KI-gedrewe swendelary en sogenaamde “deepfakes” maak aanvalle goedkoper en meer oortuigend, terwyl baie besighede en individue steeds te min beskerming hierteen het.

Al hierdie risiko’s toon ’n konsekwente patroon: blootstelling het vinniger gegroei as die dekking wat mense daarteen het.

Die oplossing is ’n algemene reeks praktiese stappe, waarvan die meeste min kos en die ergste uitkoms in die eisstadium, naamlik ontoereikende dekking, voorkom.

Eerstens moet versekerde bedrae eerder jaarliks hersien word as om oorgedra te word, aangesien bou- en herstelkoste skerp gestyg het. Polishouers moet verklaar wat verander het, insluitend sonkraginstallasies, batterystelsels, nuwe toerusting of omsetveranderings, aangesien onverklaarde veranderings moontlik nie gedek sal word nie.

Dit is net so belangrik om die omvang van dekking te bevestig teen die gapings wat al hoe meer sigbaar word: kuber-, gebeurlikheids- en nie-skade-verwante sakeonderbreking, en toepaslike uitbreidings soos SASRIA of mariene en oorlogsrisikodekking waar van toepassing. Om te verstaan wat uitgesluit word, is nou net so belangrik soos om te verstaan wat gedek word.

Risikobeperking word ook al hoe meer noodsaaklik. Maatreëls soos telematika in motors, verbeterde instandhouding van eiendom en basiese kuberhigiëne – multifaktor-verifikasie, gereelde opgraderings, personeelopleiding en getoetste rugsteun – is nie meer opsioneel nie.

Dit is van kardinale belang om eerder tydens hernuwing as ná ’n verlies al hierdie aspekte saam met ’n adviseur deur te werk. Die adviseur kan veranderende blootstellings herevalueer, verduidelik waar voorwaardes strenger geword het, en dekking volgens die veranderende risiko aanpas.